Friday, February 17, 2012

Die storie van Hasie.

Hasie het grootgeword. Vir sy hele leeftydjie was hy by ma en pa knus in die huisie en het lekker gespeel - dan buite op die grassies, dan in die bos. Pa en ma het altyd gesorg vir kossies en dat hy veilig is.

Maar nou is dit tyd dat Hasie skool toe gaan, want Hasie het grootgeword en soos alle ander hasies, moet hy nou skool toe gaan.

Pa en Ma haas was baie opgewonde, Hasie het nie mooi geweet wat om te verwag nie, maar al die ander hasies het hom oortuig dat dit vreeslik lekker gaan wees.


So het Hasie se skoolloopbaan begin. Hy het geleer van Hasie-hop, van knibbel-vreet, van skuilhou vir jakkals en wolf. Hy het geleer van die haas-geskiedenis en al die lekkerste en giftige blaarkos. Die dag toe sy rapport huis toe gaan, was sy ouers so dankbaar. Hasie het vir al sy vakke 'n A of 'n B+ gekry. Maar....

"Wat is dié?" vra Pa-Haas verbaas. Daar, aan die onderkant van die rapport is 'n vak waarvan die punt met 'n rooi sirkel omkring is....



Hasie het swem gedruip.




Dadelik begin sy ouers reëlings tref vir ekstra-klasse, daar word rondgevra en uitgevra, ekstra ure, langer oefentye, meer en meer moes Hasie insit. Hy het sy bes probeer. Maar keer op keer het die onderwyser of die hasie wat hom ekstra-klasse gebied het, vir sy ouers gesê: "Hasie is lui", of  "Hasie is dom", of "Hasie moet Ritalin gebruik", of "Hasie moet harder probeer" of meer oefen of nog ekstra insit.







Arme Hasie. Hy het sy beste gegee en dit was nooit goed genoeg nie.

En uiteindelik......
....het Hasie versuip.

Ons moet baie seker maak dat dit wat ons vir ons kinders toewens en hulle laat doen, weliswaar iets is wat hulle wil doen. Indien daar nie innerlike motivering is nie, kan mens nie geluk nie. Is dit my kind se droom en ideaal - of myne?

Lê klem op jou kinders se sterk punte, hul positiewe eienskappe. Laat Hasie eerder ekstra-klasse doen in hasie-hop en knibbel-vreet, want dit prikkel sy belangstelling, dit spoor om aan om meer uit te vind, harder te probeer en nuuskierig verder en verder ondersoek in te stel, as om hom te dwing om dit waarin hy nie goed is nie te MOET doen. Op die ou end word dit slegter en slegter en wil hy later glad nie meer nie.

(Ons sien dikwels volwassenes wat NIKS hou van lees nie, wat weier om te lees..... volwassenes wat as kinders gedwing was om te leer lees op 'n ouderdom wat hulle nie gereed daarvoor was nie!)

Groetnis



Friday, February 3, 2012

Om met nuwe oë te kyk.

Ek besef dat BAIE mense my as "vreemd" beskou.
Dit daar gelaat.


Ek weet ook dat mense my probeer oortuig dat ek verkeerd is (en by implikasie - hulle reg).
Dit daar gelaat.

Ek weet egter ook dat Vader mense roep tot sekere aksies. Dat Hy mense aanspreek en toerus in sekere situasies. En dat Hy ons gesin geroep het tot Tuisopvoeding. Reeds toe my oudste net 2 jaar oud was!

Dit kom vir baie mense as verrassing dat ons wel Tuisopvoeding as roete gekies het én tot hoërskoolvlak daarmee volhou. Interessant.

Daar is egter veel meer wat jy nie van my weet nie.
Veel meer dinge waar ek met nuwe oë my Bybel bestudeer en nuwe insigte raaklees...

Een hiervan wil ek aan die hand van 'n aanhaling uit die boek: "Bringing up Girls" deur dr James Dobson vertel. Dit het my besonder geraak. Veral omdat die wêreld, deur die media en TV soveel ander idees en beelde voorhou:


The Charm Bracelet
Sweet sixteen had finally come! I never thought I'd make it. But I did. And it was amazing.
My parents threw the birthday party of the century, and I had more people over than I could count. The whole day had been awesome. But as I watched the sun begin to set, I knew the best part was soon to come.
It was late in the evening. Confetti had been swept up, helium balloons had started to sag and gift wrapping had been folded neatly and tucked away for my mom's later use. As I sat at my window studying the dusky sky, dad peeked into my room with a smile.
”Ready to go, Sweetie?” he asked.
Was that a trick question? I wondered as I scrambled to my feet. I'd been waiting for this night for five long years, and it was finally here! I was now officially allowed to date!
The plan was for my parents and me to go to my favourite restaurant on the night of my sixteenth birthday and officiate the agreement, go over standards, discuss rules and such. And now we were finally on the way.

I sat across from my parents in a quiet corner booth. Having just placed our orders I figured it was time to get on with it.
"So. I can go out with any guy I want to, right?" I squealed, hardly able to contain my excitement.
Mom and Dad chuckled.
Dad answered, "Well, we agreed to that, didn't we?"
"Sweet!" I exclaimed, doing a little victory dance in my seat. My parents had held me off for years, but now that the time had come, they would let me date any guy I wanted! Of course they knew I had a good relationship with God and wasn't too short on common sense, either.
"Now wait just a second" Mom interrupted with a smile, "You have to agree to a little something yourself."
I was expecting a lecture of some sort so I was already prepared.
"So what do I have to do how?" I asked, leaning forward on my elbows.
Foto vanaf  www.flowerhour.co.uk

"Just open this," Dad answered, producing a small white box. He gave a mysterious smile. I hesitated a moment before removing the curly pink ribbon. I slowly opened the lid and saw a beautiful silver bracelet. But not just any bracelet. It was a charm bracelet. And they weren't just any charms. They were gemstones, small but gorgeous. A dozen dainty charms dangled gently. 
"Wow." I didn’t know what else to say. I wasn't expecting this at all.
“Now you have t understand this isn’t just any bracelet," Mom informed me.
"I know" I said. "It is so beautiful!”
Vanaf  http://2.imimg.com
 I studied it closer. There were six small charms alternating with six tinier ones. The smaller ones were a deep blue. Sapphires, I guessed. 


 And the other six were each different. 



One appeared to be just a rock, 


Van hier af
one was pink, 
Van hier af
a white 
one, 
                                        


            a red one, 





green,                 and...what’s that,
Van hier af
                                            
      a diamond!?
                                                                       


 "This charm bracelet is symbolic," Dad explained, leaning in closer to study it with me. "It represents you and your purity. This is what will guide you through your dating relationships. Your mother and I can only tell you what's right. We can’t make you believe it yourself. Hopefully, this will." 
I looked up solemnly. "I'm listening."
"This represents the first time you hold a guy's hand,” Mom said, pointing to the gray one. "It's just a piece of polished granite. Seemingly cheap, yes, but it's still a part of your bracelet. This is pink quartz."
Then she gently rubbed the next one between het fingers. 
"It represents your first kiss.”
"This green one is an emerald,” Dad continued. "This is your first boyfriend. The pearl is the first time you say 'I love you'  to a man other than me."
I giggled. This was so amazing.
“The ruby stands for your first engagement. And the diamond represents the first time you say 'I do'." Mom finished.
After letting it all sink in I cleared my emotion-clogged throat.
"What do the six tiny sapphires stand for?" I asked. 
Those are to remind you how beautiful and valuable you are to us and to God, " Dad replied. "Now here's the hitch in al this, the one and only rule you'll ever have to follow when it comes to dating."
Only one rule. Sounded good. But little did I know...

"Whenever you give one of these actions of love - a kiss, an 'I love you,' a hand to hold - you also have to give the recipient the gem to match.”
I must've misunderstood.
"I have to give him the gem?”
"You have to give it to him." Mom restated.
I was silent for a while. I thought they must be joking. But they weren't even thinking of cracking a smile.
"But Daddy!" I suddenly shrieked. "These are insanely expensive! I can't just give them away!”
He gave a soft, loving chuckle.
"Did you hear what you just said?"
I thought about it.
"Baby, your purity, your heart, they're far more valuable than a few little rocks. If you can't find it in your heart to give away your little charms, I don't think you should be giving away the things they represent."
I could feel my insides melting, ready to gush out my tear ducts. On the one hand, it made me feel valuable and precious. But on the other, it made me furious. It made no sense. But it would.

A few weeks after that night, I was hanging out with my friends at the beach. Chad wouldn't swim because I wouldn't swim. I was more interested in reading than getting caked with sand, and he was more interested in sitting with me than swimming with his buddies. He was sweet. He was cute. And he tried to hold my hand. 
I was thrilled for a nanosecond when a certain piece of ugly granite flashed through my mind and made me move out of his reach. I was severely annoyed - annoyed at my parents, annoyed at my bracelet-turned-handcuffs, but most of all annoyed at myself. I was letting a little rock dominate my romantic life.
I furiously glared at it during the whole embarrassing walk to the bathhouse. But then God hit me upside the head with a shocking epiphany. I couldn't give up my little chunk of granite. It was a part of my bracelet, which in a sense made it a part of me. I wouldn't be whole without it. It wasn't a priceless gem, yet it was still valuable. It made sense after that.
Kevin came along eventually. We had fun. We hung out a lot. I thought I might love him. I thought I might tell him so. I thought of my pearl. It turned out that I didn't love him as much as I thought I did.
So my parents had been right. They couldn't make me believe the things they wanted me to believe. So they let God and my bracelet do the word instead. Among the four of them I figured out how valuable I was. How valuable my purity was. How not valuable guys were who were just wasting my time and emotions. If they weren't in it for the whole bracelet, why should they get one part of it?

Nate. He thought my bracelet was awesome. So he never tried to hold my hand. He never tried to kiss me. But he asked me to marry him. 
I never knew that so many years of torture could amount to so much happiness. I'd thought it was silly. I'd thought it was overrated. But now, I have never been more glad of anything in my life.
As I gave my husband the charm bracelet in its entirety, I wondered why I had found it so hard to hang on to those little rocks when it was so amazing to give them al to the man I truly love. 

But it didn’t end there, now our daughter wears it...

Is dit nie 'n ongelooflike mooi verhaal nie?
En dit is die waarheid.


Kom ons koester dit wat heilig en edel is....




Tuesday, January 24, 2012

Hoeveel kan een mens verduur?

Sy is geskei.
Ek weet nie hoeveel jare al nie,
   maar dis 'n hele paar. In die twintig jaar wat ek al hier woon, ken ek net vir haar.

Sy het twee dogters en 'n seun.
Haar ouers was ook boere in die omgewing.
    Sy en haar drie broers het op die plaas grootgeword.
     Die een boet en sy vrou woon ook in die omgewing.

Érens gedurende die tydperk 2000 - 2004 is haar bejaarde ouers aangeval.
Veral haar pa het baie seergekry.

Toe in 2004, sterf haar seun, haar jongste, in 'n motorongeluk. 'n Ongetroude jongman van 24. Lewensvreugde was sy deel.

'n Kort tydperk daarna, sterf haar boeta - 'n motorongeluk veroorsaak weens slaggate op 'n draai...

Toe sterf haar pa.

In 2010 gebeur die skynbaar onwaarskynlike. Haar skoonseun skiet haar dogter.
    Sy laat 'n klein seuntjie (2-3 jaar) agter.

Hy kom woon by ouma.
Is baie lief vir ouma en 'n klein bekkige seuntjie. Tog baie bang ouma gaan weg...

En Saterdag-Sondagnag...
kom 6 terroriste, aaklige geweldenaars
en val sy ouma, sy dierbaarste en amper enigste
      aan.

Verniel haar liederlik.

Hoeveel kan een mens verduur?

NS { Sy is ons koster, Anita. Die nuusblaaie is vol oor die verhaal}

Wednesday, January 18, 2012

Twintig Jaar!?

Jy vul 'n leeftyd.
'n Ewigheid.
Is dit dan moontlik
dat dit maar net twintig jare kan wees?

Tog, wanneer ek weer hieroor nadink.
Voel dit te kort. 
Dink ek ek ken jou van altyd af.
Kan ek my nie 'n tyd sonder jou indink nie.

Want jy besit my hele hart...
Ek het jou lief.

Sommige dink: Sjoe, TWINTIG jaar!! Ek sal nooit so lank hou nie.
Maar hulle weet nie.
Twintig jaar is 'n oogknip.



Sy was 'n student.
Eerstejaar aan die PU vir CHO.


Gewoond aan koshuislewe, maar glad nie aan so 'n massa mense nie.
Nog minder gewoond aan "doughnuts" te koop met elke middagete.
En 'n boerewors-waentjie net anderkant die duikweg......

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Hy was in die "army".
Die weermagkamp net agter die kampus.


Na 2 jaar studies by die Landboukollege in Potch.
Was hy die dorp gewoond.
As onderkorporaal by die drywers, 
het hy nog gereeld in die dorp rondgery.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hulle het mekaar tydens 'n kerkkamp ontmoet.
En was dadelik dolverlief.
Jip, liefde met die eerste oogopslag.
Ontmoet mekaar Saterdag
Gaan vas uit Sondag....

Dit was 1 Oktober 1989.
Sy was 18, hy 20.
Kinders.


**********************************************************

18 Januarie 1991.
Hy steek die ring aan haar vinger.
Sy is gereed om haar finale jaar aan te pak.
Hy boer en wil seker maak die manne op kampus wéét: Hierdie een is gereserveer.


Teen Julie is die troukaartjies gedruk. 
Die koeverte geskryf.
En selfs die seëls geplak.
Die trourok in wording.

Ma en dogter nog in stryd oor 
die plek,
die gastelys,
die spyskaart,
die blomme....

Intussen is daar eksamens. 
En altyddeur die stryery, die twis tussen verliefdes
want sy kan nie kopgee nie.
Sy het 'n eiesinnige willetjie.
En hy is jaloers, 
oorbeskermend jaloers.
Ure op die telefoon
Dikwels kwaad
Meermale verlief.

Altyd seker, vas en onwankelbaar
Dis hy/sy.

Presies 'n jaar later
18 Januarie 1992


Eers jare daarna sou ek hoor....

*  Sy was op die kerkkamp 'n gewilde keuse, 
soveel so dat daar 'n weddenskap aangegaan was.
Die een wat haar kry, skuld die ander 'n kas bier.

*  Sy pa het gereken dit sal nie werk nie.
Hulle baklei soos kat en hond.
Hoogstens drie jaar, 
dan die skeihof.

¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢‼¢¢¢

18 Januarie 2012
20 jaar.......
'n Leeftyd - so voel dit soms.
'n Oogknip - so voel dit ander kere.

Ons is geseën met vier pragtige kinders.
Ons is geseën met goeie gesondheid.
Ons is geseën met 'n vaste beroep.
Ons is geseën deurdat ons nie gebrek ly nie.

Aan God die eer vir hierdie 20 jaar.
Aan God die eer vir die saamvoeg van twee totaal verskillende mense
Uiteenlopend
Dwarstrekkerig
Weird
Soms sommer plein anders.
Om tot sy eer 'n huwelik te vorm waarin ons kan getuig:
Sonder God sal dit nie werk nie.

Andries Keyter ek het jou lief
Oneindig.
Tot die dood ons skei
en daarna.

En so lyk ons nou!



God het ons ryklik vermeerder. Mag Hy soveel toevoeg soos Hy graag wil.


Sunday, December 25, 2011

Kersfees 2011....kom nooit weer nie.

Gelukkige dae moet eindig.
Ongelukkiges ook.

Vir alles is daar 'n tyd, 'n plek. Elke ding het sy geleentheid en dan gaan dit verby.

Dankie tog daarvoor. Dat niks vir altyd aanhou nie, buiten God en sy oneindige genade en liefde vir ons.

Ek hoop, my wens is dat elkeen van julle 'n besonderse dag saam met jul gesinne en familie, geliefdes en vriende deurgebring het. Dat julle eer aan God alleen gebring het, omdat Hy die wêreld so lief gehad het dat Hy sy eniggebore Seun gestuur het sodat die wat Hom aanneem, die wat in Hom glo, kinders van God word.

Hy wat Lig en Lewe is het in hierdie donker, sterwende wêreld vir ons die uitkoms gebring - die Lig om die pad aan te dui, die Lewe wat ewigdurend is.


Maar Kerstyd 2011 was vir my deurmekaar. Emosioneel uitmergelend. 'n Tyd wat geweldige geestelike groei gebring het, maar enorme emosionele spanning ook.

Dit het begin in November.
Skoonma het siek geword. Werklik siek. Diarree en vomering sonder enige maagkrampe en ander simptome.

Vir 'n week het sy met tuisbehandelings voortgegaan en net agteruitgegaan. Saterdagoggend was sy dokter toe en hy diagnoseer longontsteking! In die somer? Sonder enige hoes en slym? Geen verkoue of griep?

Sy het koors, kry antibiotika en reageer positief daarop. Maar sy het gewig verloor en is swak. Daar word later x-strale geneem en die kol op die long wys duidelik...

Intussen word swaer moeg. Erg moeg.
Soveel so dat hy nie van die store af huis toe kan stap nie. Later uitasem is wanneer hy net sy skoene vasmaak Ook hy is dokter toe: - asmatiese brongitis. Kry medikasie en reageer negatief.

Sy hoes word nie beter nie. Hy swel geweldig (vogretensie) en het ook ander simptome wat nie aangespreek word nie. Ons is almal bekommerd. Skoonma vra na sy medikasie en merk op dat daar onder andere kortisoon by is. Ons vermoed dat dit die vogretensie veroorsaak en hy skakel dit uit.

Later is hy terug dokter toe - steeds asmatiese brongitis. Maar niks werk verbetering aan die hand nie.

Uiteindelik is hy na 'n ander dokter (vennoot van dié een wat skoonma se longontsteking raakge"hoor" het) en dié neem 'n EKG. Daar is fout met sy hart en afspraak word gemaak vir x-strale. Duidelik 'n vergroting van die hartspier. 'n Afspraak word vir vier dae later by 'n kardioloog gemaak.

Die kardioloog neem hom dadelik in die hospitaal op - ses dae in Kardio ICU. Ons besoek hom die Sondag. Hy het alreeds 6 kg verloor - net vog - en lyk soveel beter. Later sou ons hoor dat hy sedert opname op suurstof was en dit daardie oggend afgehaal is.

Daarna nog 3 dae in 'n gewone kardio-saal.

24 Desember - die blye nuus. Swaer word ontslaan. Hy kom Huis Toe! Prys die Here en loof Hom wat goed is sonder end.

Vir slegs die tweede keer in 20 jaar is al die Keyter-kinders vir 'n Kersfees saam by hul ouerhuis.

Saterdagaand.
Ek en geliefde is in die bad.
Kinders gil.
Ons moet gou maak. Daar is fout by oom.
Spring in klere en hol oor na hul huis.
Asemnood.
Bel die dokter.
Kry die kar en jaag in dorp toe.

Haal asem, moenie laat gaan nie. Haal net diep asem. Praat met ons.

Kinders by die huis. My ouers is ook hier. Swaer en skoonsus uit Groblersdal bly by skoonma. Iewers moet normaliteit voorgehou word, ter wille van die kinders - maar wie kan normaal voorgee?

Na 67mm reën is die 6km grondpad 'n pappery, 'n gemors.
Jaag Liefie.
Gly-gly.
Swaer is nie vasgegordel nie. Ek sit agter in die "bagasieruim" en druk hom teen die stoel vas.
Skoonsus sit voor by Geliefde - histeries.

Dokter is reeds daar - Suurstof is gereed.
Masker oor swaer se gesig.
In ander huise weerklink kersliedere, kinders lag en speel, geskenke word uitgedeel....

Bloeddruk - normaal.
EKG - normaal.

Wat het gebeur???
Waarskynlik het swaer te veel te gou beweeg - na die lang rit uit die stad, die opwinding van uiteindelik by die huis te wees.
Vermoedelik het sy bloeddruk geval en het hy duiselig geraak. Dit het tot gevolg gehad dat daar nie suurstof by die brein gekom het nie en (in enige normale geval) sou hy flou word.
Maar gegewe die agtergrond was die skrik net te groot en het die ergste deur ons almal se gedagtes geflits.

Nege-uur oukersaand.
Uiteindelik almal rustig. Swaer en skoonsus na hul eie huis.
Ons by skoonma se huis.
Maar normaal wil nie terugkeer nie.

Ons eet omdat ons moet - en die kinders honger is :)
Mamma, kan ons asseblief die geskenke uitdeel.
Te midde van 'n soeke na 'n suurstofbottel, die skok wat nou deurwerk en adrenalien vermindering wat reaksie veroorsaak, moet normaliteit gevind word.....

Elfuur kan ons rustig raak en bed soek. "What a day!"

Kersdag.
Niemand sien kans om 8-uur in die kerk te wees nie! Nie na die vorige nag se "opwinding" nie. Nie met die gedagte "sê nou daar is 'n herhaling" voorop nie.
Kos word voorberei.
Tafel gedek.

My pa ontvang 'n oproep van die eienaar van die grond wat hy huur. Die buurman se beeste (80 van hulle) loop in sy sojaboontjie-lande!
So word die kuier brutaal onderbreek en ry my ouers direk na die kersmaal.

Hierdie naweek wil ek net nooit ooit weer beleef nie.

Tog was God se hand so duidelik oor ons.
Ons het, na 'n werklike swak lente-reënseisoen, uiteindelik Vrydagnag en Saterdagoggend reën gekry. Goeie, sagte, deurdringende reën.
Swaer is Saterdag ontslaan. Die EKG Saterdagaand het 'n duidelike verbetering getoon teenoor wat dit was die Maandag voor opname in hospitaal. Vader het hom getrou bewaar en genesing bewerk.
Ons is weer eens op die hart gedruk dat ons mekaar nodig het, dat ons 'n span is wat fantasties kan saamwerk, dat ons elkeen besonderlik en uitsonderlik verskillend geskape is, MET 'N DOEL.
Ons kon voor die kersmaal stil raak voor die Here en dankie sê, Hom loof vir die groot genade waarmee Hy ons seën.

Prys die Here, o my siel, en vergeet geeneen van sy weldade nie!

Saturday, December 10, 2011

Die tweede 800+ km

Die eerste twee dae van 'n vakansie in die Kaap bestaan net uit ry. Kilometers en kilometers teerpad wat onder ons deur gly.

Ek het my verkyk aan die blomme in die Karoo. Iets wat ek regtig nooit as kind geken het nie. Ons het die Karoo altyd in Desember en soms in Maart deurgery, warm en droog.


Nou het die Karoo my begroet met groen bossieveld en kleure - geel en pers-pienk.












By een van die vulstasies, ag ek kan nie onthou op watter dorp nie, het ons hierdie vetplant met sy waarskuwing gesien. Ek het dit nogal geniet!


Uiteindelik, weer na donker, kom ons op River House (vir my sommer Rivierhuisie) aan. Dis die tweede keer wat ons by Pieter le Roux-hulle se fantastiese blyplekkie slaap. Ek sal dit 100 keer aanbeveel.

Ons oorspronklike bespreking was vir een van die kampeerplekkies, maar na die koue nag in Mokala, die ysige winde wat ons telkens begroet het wanneer ons vir 'n draailoop stilgehou het, het Andries gevra dat ek sal skakel en hoor of daar 'n huisie beskikbaar is.

Hiervoor was ek baie dankbaar! 'n Warm bad en 'n warm bed! Met die bonus, ek hoef nie éérs tent op te slaan voordat ek kan gaan slaap nie!

Wonderlik toe ons dieselfde huisie as die vorige jaar kry. Ek sou dit graag 'n instelling wou maak, maar dis wensdenkery.

Met ysige vingers en hande het ons die waentjie uitgepak, koffie water aangeskakel en gereed gemaak vir Henry se GROOT dag. Hy moes vroeg bed toe, want die rylyf moet immers herstel om gereed te wees vir die gimnaslyf die volgende dag...

Leticia het haar weer voluit geniet met die kamera....





Tuesday, November 22, 2011

Mokala - wat 'n Verrassing

Ek sal moet leer om nie beloftes te maak op my kuierwerf nie.
Want ek kan dit nie hou nie.... :)


Mokala
'n Juweel voorwaar.
In die soektog na 'n oornag-plekkie het ek hierdie nasionale park op (van alle plekke) Google maps gesien....
Soos reeds gesê is ons groot Sanparke ondersteuners en was dit die logiese keuse.






Ek doen normaalweg ons besprekings op die internet - dis net vir my makliker. Die briefie wat ek van hulle terugontvang was onderteken deur Bettie Renoster. Ek het vir haar 'n epos gestuur om te vra hoe laat die hek sluit en of ons dalk kan reëlings tref indien ons te laat opdaag.


Waarom dit in my lewe so werk, kan ek tot vandag toe nie verstaan nie, maar as ek beplan het om 6:00 te ry, dan kom ons 7:00 weg. Daar is altyd iets wat iewers verkeerd loop. Of ek misgis my met die afstand en die rytyd...


Alle geval, hier teen 18:00 lui my selfoon. Dit is Bettie wat net wil weet hoe ver is ons nog en of ek bewus is daarvan dat die hek om 19:00 sluit. Op daardie stadium was ons darem al by Ritchie verby en relatief naby aan die grondpad na Mokala se afdraai. 'n Mens kan net nooit vooraf weet presies in watter toestand 'n grondpad gaan wees nie!! 21km van absolute sinkplaat-pad. En jy is láát!


Net voor toemaaktyd bereik ons die hek. So geheel anders as enige ander SANParke - ingang wat ons nog gebruik het. Geen hekwagte. Geen formaliteite. Net 'n radio-mondstuk waarin jy roep en buzzzzz gaan die hek oop, ry jy deur en wag tot die hek weer buzzzzz toemaak. 5km verder, die park in, is die ontvangs en wag 'n vriendelike Bettie ons in met heerlike yskoue lemoensap! Bederf na die lang stilsit en ry-ry-ry.


Maar ons moet nog tent opslaan en dit is YS YS YSkoud. In die Bosveld het ons in somersdrag geloop, ek het sonrokke gedra, maar hier op die rand van die Vrystaat en die amperse woestyn van die kalahari is dit nog winter. Min het ons geweet....




MOTSWEDI
Die kamp het net ses staanplekke. 'n Heerlikte. Ons het in die motor se ligte die tente opgeslaan en met die handpomp die opblaasmatrasse volgepomp. Gelukkig was die piekniekmandjie gepak met aandete en was dit nie 'n probleem nie. Dis net dat die ketel baaaaie diep in die waentjie se binnegoed weggepak was en koffie word 'n verlore droom. 'n Vriendelike buurman het die volgende oggend darem ons flesse volgemaak!


Die staanplekke is in 'n hoefystervorm rondom 'n watergat geplaas (die gat was droog) en elkeen het sy eie ablusiegeriewe en kombuis. Die geyser werk met sonpanele, die yskas en stoof met gas. Vir my die lekkerste kampplekkie nog, al het ons gebibber....

Nog altyd, in die bykans 20jaar wat ons deel, was Liefde se voete warmer as myne, kon ek hitte kry en ontdooi teen sy warme lyf. Maar daardie aand in Mokala was die eerste. Nie een van ons se voete het verwarm nie. Ysblokke wat hitte soek. Kort-kort deur die nag was ons wakker, blaas vol, maar te koud om te loop. Uiteindelik kon ek dit nie meer hou nie en het die piekniekkomberse wat ons saam met die rugsakke gekoop het, gaan haal. Dit het regtig nie veel gehelp nie, maar die gedagte was vertroostend.


Die volgende oggend het Leticia gesien hoe naby sy aan die kniehoogte heining van die kamp geslaap het. Sy het al die vorige aand gedreig om in die badkamer te gaan slaap.... Die park het renosters en buffels en die lae elektriese heining is blykbaar voldoende. In Motswedi is ook geen personeel nie, net die kampeerders...


'n ERVARING duisend. Voorwaar. Wens ons het meer tyd gehad om in hierdie park te spandeer... (sug)

Sunday, October 23, 2011

Twee weke vakansie? - Uitmergelend... :)

Dit sou, soos altyd, net 'n week gewees het.
Want dis hoe dit is.
Net sewe tot tien dae per jaar. Dit is wat ons onsself toelaat.

Februarie kry ek 'n epos vanaf 'n tuisopvoeder-moeder. Eintlik dié TO-moeder in Suid-Afrika. Hul gesin was genooi om 'n tuisopvoedergroep in Upington te besoek en toe te spreek, maar hul program is so vol dat hulle graag bietjie wou afskaal. Sou ons dalk belangstel om in hul plek te gaan?

In die eerste plek was ek totaal verslae, verbaas. Op grond waarvan kan ek ooit droom om in hulle plek te gaan? Dis 'n eer, maar 'n geweldige verantwoordelikheid. Sien ek regtig kans? Nadat ek met die hoof van die huis konfereer het, besluit ons - Jip, ons sal gaan.

Maar... Waar is Upington?
So 'n 970km van ons af. 'n Entjie vir net 'n naweek.

En daarom besluit ons op 'n vakansie in Kgalagadi.
Ons is nou maar eenmaal SANParke-ondersteuners en het besluit om hierdie park ook te gaan uittoets. Maar om ons 1974-woonwa so ver te sleep is totaal buite die kwessie. Dus gaan ons in tente kampeer - nog 'n eerste!

Na heelwat gesels en gesprekke, foonoproepe en wenke, besluit ons om liewer via Botswana te ry, eers die week in Kgalagadi te kamp en dan die naweek met die tuisopvoeder-groep te kuier. Die rit deur Botswana sou ook twee dae duur en ons sou dan oorslaap op 'n plaas naby Tsabong - Berry Bush - waarna ons dan vroegoggend via Bokspits / Gemsbok grenspos Suid-Afrika sou binnegaan en na Twee Rivieren vir die nag.

Mmmmm. Verrassing. Henry KRY toe sy Limpopo-kleure! En raai, die SA's vind plaas in Bellville. We-e-l dan moet ek dinge net so 'n bietjie aanpas, sodat ons die Vrydag en Saterdag, in plaas van in Tsabong, dan in Bellville is.

Ag, maar dinge werk nooit soos 'n mens dit sou wou hê nie. Toe ek die SA Gimnastiek Federasie se webblad gaan opsoek om net sekerheid oor seun se program te verkry, sou ek sien: Hy neem reeds WOENSDAG deel!!

So, sonder slag of stoot, word ons vakansie tot twee weke gerek. Word Botswana gekanselleer en Mokala bespreek.

Vader is so groot en goed! Dinge werk somtyds nie presies soos ons dit beplan nie, omdat Hy 'n groter, beter plan het. Dis net dat ons so ongeduldig kan raak.

In Maart het ons 'n nuwe waentjie met 'n tent (nee, nie 'n daktent nie, net 'n los tent) en 'n verlenging vir die tent op Bid-or-buy gekoop. Die waentjie het effens skade gehad nadat die vorige eienaar die raamwerk gesny het om twee watertenks te installeer. Ek is geseën met 'n verskriklik handige man en hy het die waentjie nie net pragtig herstel nie, maar ook die spaarwiel geskuif sodat hy 'n kas vir die tentpale kon maak en onder die waentjie installeer.






 Verder het hy die waentjie ook van krag voorsien en 'n gasbottelhouer (wat ek by Challenger op die dorp gekoop het) installeer.




Ek het ook by Pik-en-Betaal 'n paar kratte gekoop wat ek later aangevul het met kratte vanaf die koöperasie om al die bagasie darem min of meer eenvormig gepak te kry.


Die voordeel van die kratte was hulle pas inmekaar en sodra een leeg word, kan dit in 'n ander ingepas word (en plek gemaak word vir 'n paar bokse Bolandse wyn ;) )

Later, soos wat die pakkery in erns toegeneem het, het ek besef dat ons klere - met die elke keer 'n nag hier en 'n nag daar - vir die dag gepak moet word. Weer het beterhelfte die idee: Kry by P-E-P Boutique van daai sakke wat die werkers gebruik soos tasse. Wonderlike gedagte. Teen R20 elk het ek sommer 'n hele klomp gekoop - nou is ons wintersklere ook in hierdie sakke, baie beter gesorteer en my kasruimte baie beter benut.

Alle geval, ek het elkeen se slaapklere, toiletsakkie, handdoek, duvet en kussing in hierdie sakke gepak.

En dis nou genoeg vir eers - ek moet gaan kos maak en die huis regruk.... :)

Sal hopelik weer later die week hier kan kom sit en kuier.
Groetnis van kombuis na kombuis.